Shkodra dhe muzika ishin dy dashuritë që udhëhoqën jetën dhe krijimtarinë e Prenkë Jakovës. I lindur më 27 qershor 1917 në Shkodër, ai do të bëhej një nga figurat më të rëndësishme të muzikës shqiptare dhe themeluesi i operës kombëtare.
Që në moshë të re, Jakova u afrua me muzikën, fillimisht si klarinetist në bandën e gjimnazit françeskan “Illyricum”, nën drejtimin e At Martin Gjokës. Më pas, studimet në konservatorin “Santa Cecilia” në Romë e zgjeruan horizontin e tij artistik, pa e shkëputur nga rrënjët shkodrane.
Pas kthimit në Shqipëri, ai iu përkushtua mësimdhënies, dirigjimit dhe kompozimit, duke ndërtuar gradualisht një jetë të pasur artistike. Në veprat e tij, tradita muzikore e Shkodrës u takua me format e muzikës së kultivuar, duke krijuar një gjuhë të veçantë shqiptare.
Momenti më i rëndësishëm i krijimtarisë së tij erdhi në vitin 1958 me “Mrikën”, veprën që u bë opera e parë shqiptare. E vënë në skenën e teatrit “Migjeni” në Shkodër, ajo shënoi një pikë kthese për historinë e muzikës kombëtare.
Jakova vijoi të krijonte vepra të rëndësishme, ndër to “Dasma shkodrane” dhe opera “Gjergj Kastrioti Skënderbeu”, ndërsa kontributi i tij u shtri edhe në formimin e orkestrave, drejtimin e aktiviteteve muzikore dhe edukimin e brezave të rinj.
Rruga e tij artistike nuk ishte e lehtë. Ai u përball me burgimin dhe presionin politik të regjimit komunist, ndërsa familja e tij pësoi persekutim të rëndë. Megjithatë, muzika mbeti mënyra e tij për të vazhduar përpara.
Më 16 shtator 1969, Prenkë Jakova u nda nga jeta në moshën 52-vjeçare. Ai la pas një trashëgimi që do të vazhdonte të rritej edhe pas vdekjes së tij. “Artist i Merituar”, “Artist i Popullit” dhe “Nderi i Kombit” janë disa prej vlerësimeve që iu dhanë ndër vite.
Por trashëgimia e Jakovës nuk qëndron vetëm në dekorata. Ajo jeton në partiturat e tij, në skenat ku rikthehen veprat e tij dhe në brezat e muzikantëve që vazhdojnë të mësojnë e interpretojnë krijimtarinë e tij.
Prenkë Jakova mbetet një nga emrat që e bëri Shkodrën të flasë përmes muzikës dhe muzikën shqiptare të fitojë një zë të ri. Dashuria për qytetin e tij dhe për artin u shndërrua në një vepër që nuk i përket më vetëm një kohe, por kujtesës kulturore të Shqipërisë.
