Te shkruash per Shqiperine ne emigrim eshte pergjegjesi morale ne dy aspekte. E para sepse mund te kalosh ne subjektivizem per shkak te ndjenjave e largesise dhe e dyta duhet te jesh afer ta ndjesh me shume situaten. Shqiperia eshte e afte te na sjelle vullkane, tallaze, puhi e fllade ne jetet tona. Vendi yne eshte nje oaz ne kete shkretetire ndjenjash globale. Mendimi im eshte i zhveshur teresisht nga fakti qe jetoj ne NYC ku njerezit apo shumica e mendojne si enderr. Muza ime e frymezimit jane njerezit e thjeshte e te vuajtur , njerezit e pamundur e plot halle . Lufta ime eshte me te keqen qe ka pushtuar fatkeqesisht shoqerine Shqiptare. Personalisht lufta ime eshte per te ndertuar miresine, dashurine e mirnenjohjen e per te ndertuar keshtjellen e shpirtit njerezor.
Duke qene gjithmone prane njerezve une ndjej qe zemra me rreh fort per padrejtesite e perditshme. Ndjej emocionin e njerezve qe zbret ngadale ne thellesite e tuneleve te keshtjelles njerezore duke ndricuar cdo skute te erret. Njeriu ne vetvete eshte balsam e ilac cudiberes per ate qe di te kuptoje. Njeriu e lumturon njerine.
Fakti qe kam 12 vjet larg vendit tim te shtrenjte me krijon mundesine te bej nje krahasim te lehte midis dy realiteteve qe ekzistojne. Ky realitet absurd ka mberthyer cdo qelize njerezore dhe jeta jone e sotmja dhe e ardhmja fitojne terren negativ.
Eshte shume e veshtire te gjesh veten ne realitetin Shqiptar, por ju mund ta gjeni lehte veten ne endrrat e mijera emigranteve. Aty ti ndien sinqeritetin njerezor , luften per mbijetese e pasionet qe kane humbur dhimbshem ne vendin qe s do e harrojne kurre.
Ndonjehere Shqiperia te kujton poemat Migjeniane ku varferia ka mbytur cdo buzeqeshje. Me kujton nenen e pervuajtur nenen e vocerrakeve te mjere , eshte nje lufte e perbotshme vuajtja e nenes Shqiperi per te rritur engjejt e saj, por kjo vuajtje behet me e prekshme kur ti sheh realitetin e hidhur e shpresat e humbura. Ti ndien varferine, ti prek tronditjen e malit kur goditet me qysqi nga dora e saj , qe dikur ishte e brishte dhe e vetmja gje qe i ka ngelur te perkedhele sot jane plasat e shkembinjeve te pandjeshem. Ajo flet me malin, flet me zanat , flet me gjithesine, por perseri s ka asnje shpetim.
Fati i saj i qarte , ekzistenca prane shkembit . Zemra e saj ka humbur ndjeshmerine njerezore, ajo thjesht eshte nje gur qe duhet shembur per te bere ca para per njomezaket e saj. Ky realitet i hidhur te ben te luftosh me shume sidomos ne qe jemi jashte ku e dime c kemi lene pas.
Brezi yne duhet te percjelle shprese, kurajo, patriotizem e dashuri . Pas kesaj lufte per te miren ti do ndihesh si ai femija qe rrezaton nje ciltersi qe te ben per vete . Ti do ndjesh buzeqeshjen e lumtur te nje femije e do kuptosh se ajo buzeshje ishte per ty ishte per ju te dashur njerez e per femijet tuaj.
Disa shkruajne qe te genjejne vdekjen, une shkruaj per hir te jetes. Vetem se nuk e di per hir te jetes sime apo tuajes. Apo per hir te kesaj peme kaq te vjeter sa mund ta vrase cdo shperthim ere. Te tjeret shkruajne per hir te lavdise apo per hir te lumturise sime te shqetesuar. Le te mbetet enigme per ke shkruajme. Rendesi ka qe te percjellim nje fllad njerezor e ndenja te mrekulleshme njerezore ku te ndertojme keshtjellen apo folene tone. Shqiperia behet e mund te behet e do behet….
Nga Saimir Dashi
