Zgjodha këtë shprehje të lashtë sa jeta, për në titull, jo më kot! Ironike se si falet duke heshtur e mos folur zyrtarisht për çështjen Çame, nesër, qoftë larg, do heshtet edhe për detin Jon, (që ta thotë shqipja e kulluar, është deti ynë)
Zyrtarisht dimë se këtë vit përkujtohet 77-vjetori i gjenocidit grek ndaj shqiptarëve të Çamërisë, pasi me ligj nga Kuvendi i Shqipërisë 27 qershori është caktuar si “Dita e gjenocidit ndaj shqiptarëve të Çamërisë nga shovinistët grekë”. Në të gjithë vendin gjatë muajit qershor organizohen aktivitete përkujtimore që kulmojnë me pelegrinazhin në “Varrezat Monumentale për Shqiptarët e Çamërisë”, në Sarandë, për të përkujtuar mijëra shqiptarë që humbën jetën gjatë gjenocidit grek dhe gjatë vuajtjeve pas shpërnguljeve nga tokat e tyre.
Shteti merr një vendim ligjor me fjalë, për të kujtuar Çamërinë si të ishte një person i vdekur. Por Çamëria është e gjallë, meriton drejtësi dhe diplomacia shqiptare s’ka pse të ecë e çalë e kryeulur para kancelarive fqinje e europiane.
“I Love Çamëria”, një dekorim gati festiv në mes të sheshit Skënderbej, thuajse i dalë nga një strofë poezie prej të dashuruarësh. Kur në vend të kësaj parulle, duhej vënë me gërma kapitale DREJTESI PER CAMERINE. U bënë 77 vjet që s’po i gëzojnë shqiptarët trojet e tyre. 77 vjet vajtohet për Çamërinë dhe ky shtet sovran nuk e çon para drejtësisë këtë çështje. PSE! A jemi të lirë të flasim para Zotit për padrejtësitë, apo na është zënë goja? Në himnin e flamurit tonë, Asdreni ka qëndisur mes fjalëve të ndritura vargun, “…Kush është burrë nuk frigohet…” po ku jeni o burrat e Shtetit Shqiptar?! Apo edhe ju duke ngrënë ca nga ca Shqipërinë, siç bëjnë fqinjët nga të munden?!
“Holokausti” i vërtetë i shovinizmit grek mbi Popullsinë Shqiptare në 27 Qershor 1944 ka përmasa çnjerëzore. Në një natë plot tmerr filloi një masakër shtazore, tinëz ranë hordhitë e errëta mbi Paramithi, si kasapët në therrtore, me hanxharë e të vrarët, (i përjetshëm kujtimi i tyre) arritën mbi 600 vetë.
Çamëria është një plagë e hapur që kullon gjak në secilin prej nesh, kjo plagë e Çamëve nuk fashiten kurrë me heshtje. Fqinjët tanë, një nga “civilizimet më të lashta” në Europë, e ropën kulturën, traditat, kostumet e zakonet tona, na këmbejnë emrat, fenë dhe identitetin edhe sot e kësaj dite, për të asimiluar sa më shumë faktorin shqiptar, e për ta bërë çdo shqiptar të ketë turp vetëm se është shqiptar. “Civilizimi më i lashtë” në Europë, ndër shekuj ka kryer krime e kasaphana të vërteta e alarmante, gjakësore mbi Popullsinë Shqiptare e kurrë s’i kanë njohur, s’janë ditancuar e s’kanë kërkuar qoftë edhe një herë të vetme falje. Ndaj edhe kurrë nuk shterret kjo britmë e shenjtë për drejtësi:
I përjetshëm qoftë kujtimi i të rënëve, pa asnjë faj!
Lavdi dhe Nderim për Çamërinë martire!
Nga Elis Buba
Fotografitë: Olsi Shehu
