E dini çfarë është mrekulluese më shumë më shumë se cdo gjë në politikën e Ballkanit? Aftësia e tyre gjeniale për të marrë një sherr banal pronash rreth një gardhi dhe për ta kthyer atë në një krizë ekzistenciale gjeopolitike. Këtë javë, në episodin e radhës të “Kush po e luan kartën e viktimës sot?”, kemi ish-djalin e artë të së majtës evropiane, Alexis Tsipras, i cili po përpiqet të na bindë se një incident me rojet e sigurisë në Zvërnec është disi fillimi i një spastrimi etnik.
Të jemi të qartë dhe të sinqertë për një moment. Politika ka të bëjë me mbledhjen e votave, dhe kur një parti e re ka nevojë për vëmendje, nuk ka gjë më të lehtë sesa të tundësh flamurin e vjetër e të lodhur të nacionalizmit. Por le t’i hedhim një sy fakteve, sepse siç e dimë të gjithë, faktet janë kriptoniti i propagandës.
Mitologjia e “tokës Greke” dhe “Minoritarit të persekutuar”
Sipas zhurmës së ngritur në Athinë, një “minoritar etnik grek” u sulmua brutalisht në “tokën historike greke”. Tingëllon si një skenar perfekt për një tragjedi të re të Eskilit, apo jo? Problemi i vetëm është se nuk është e vërtetë.
Le të njohim “viktimën e persekutimit etnik”, Eduart Subashin. Kur u pyet në televizion, vetë Eduarti e shkatërroi të gjithë narrativën greke me tre fjali të thjeshta:
“Unë jam banor i Zvërnecit. Unë jam qytetar shqiptar dhe grek… Kam ardhur sepse kam tapinë e tokës sime që në 1991.”
Këtu fillon të shembet kështjella e kartave. Eduarti nuk është një qytetar i pafajshëm i Athinës që u kap peng në një territor të huaj. Ai është një shqiptar nga Vlora, i cili, ashtu si qindra mijëra shqiptarë të tjerë pas viteve ’90, mori një pashaportë greke sepse – surprizë! – ishte mënyra e vetme për të mbijetuar, për të udhëtuar në Evropë ose për të gjetur një punë.
Ta kthesh faktin që ky zotëri ka një pasaportë të dytë në një “sulm të organizuar ndaj Minoritetit Kombëtar Grek” është qesharake. Zvërneci nuk është tokë greke. Është një fshat në Shqipëri ku, si në shumë vende të tjera të rajonit, mbivendosja e pronave dhe investimet private krijojnë kaos lokal, jo gjenocid etnik.
Anatomia e një debati politik, mes Ramës dhe Tsipras
Për ta kuptuar absurditetin e situatës, mjafton të lexoni korrespondencën mes Edi Ramës dhe Alexis Tsipras. Është si të lexosh një bisedë mes një menaxheri faktesh dhe një poeti që ka humbur rrugën.
| Aspekti | Argumenti i Edi Ramës | Përgjigja e Alexis Tsipras |
| Konteksti i Incidentit | Një konflikt pronësie mes banorëve lokalë dhe një kompanie private me tituj të vlefshëm ligjorë. | Përpiqet ta kthejë në një çështje të mbrojtjes së të drejtave të minoritetit grek dhe shtetit të së drejtës. |
| Veprimet e Ndërmarra | Rojet u arrestuan. Licenca e kompanisë së sigurisë u hoq. Drejtori i Policisë së Vlorës u shkarkua. Çfarë mund të bëhet më shumë? | I injoron detajet e masave të marra. Në vend të kësaj, flet në terma abstraktë për “detyrën patriotike” dhe Marrëveshjen e Prespës. |
| Motivimi Politik | Akuzon Tsiprasin se po përdor një incident të izoluar për të mbledhur mbështetës rreth flamurit për zgjedhjet e ardhshme. | Mbrohet duke u thirrur te e kaluara e tij “anti-nacionaliste”, duke dështuar të shpjegojë pse partia e tij reagoi pikërisht me retorikë nacionaliste. |
Rama e thotë qartë dhe me një dozë sarkazme që unë personalisht e vlerësoj: “Çfarë më shumë do të prisje, Alexis, dhe çfarë masash shtesë do të kishe marrë si Kryeministër?” Kur qeveria arreston fajtorët dhe heq drejtorin e policisë, rasti mbyllet. Shteti i së drejtës funksionoi. Por, me sa duket, për një parti që po kërkon dëshpërimisht të rikthehet në lojë, një arrestim policor nuk ka mjaftueshëm dramë. Ata kanë nevojë për “Helenët e rrethuar nga barbarët.”
E vërteta e thjeshtë
E gjithë kjo situatë na tregon diçka thelbësore: asgjë nuk e maskon mungesën e ideve të reja politike më mirë sesa një krizë e sajuar ndërkombëtare.
Eduart Subashi ka plotësisht të drejtë të protestojë nëse i është bllokuar rruga apo i është prekur prona. Ai është njëlloj si çdo qytetar tjetër (rreth 300 prej tyre në atë zonë) që po përplaset me burokracinë absurde të pronave në Shqipëri, ku hipotekat japin përgjigje evazive dhe investitorët vënë gardhe që ngjajnë si ato në Lindjen e Mesme. Ky është një lajm për “Shtetin e të Drejtës vs. Burokracisë”, jo “Shqipëria vs. Greqia”.
Të paraqesësh një grup shqiptarësh, disa prej të cilëve mund të kenë marrë pasaporta greke për arsye pragmatike e ekonomike, si një “minoritet homogjen” që po i vidhet toka amtare greke në Zvërnec, nuk është thjesht dezinformim. Është një përbuzje për inteligjencën e publikut.
Nëse Tsipras dëshiron t’i bashkohet shekullit të 21-të, ai duhet të lërë pas reflekset e vjetra të Ballkanit. Një gardh privat nuk është Kufiri i Epirit të Veriut. Një pasaportë greke në xhepin e një vlonjati nuk e bën Zvërnecin pronë të Athinës. Dhe një sherr me rojet e sigurisë nuk është shkas për deklarata pompoze mbi të majtën evropiane.
Është koha të rriteni dhe maturoheni gjeopolitikisht. Dhe ndoshta, t’i lëmë gjykatat të merren me pronat, ndërsa politikanët të merren me gjetjen e politikave të vërteta në të mirë të popullit, në vend të armiqve imagjinarë. / usalbanianmediagroup.com
