Janari i vitit 1999 do të mbetet përgjithmonë si muaji që vulosi fatin e luftës në Kosovë. Masakra e Reçakut, ku 45 civilë shqiptarë u ekzekutuan barbarisht nga forcat serbe, nuk ishte thjesht një akt dhune e shfrenuar; ishte një operacion i mirëfilltë ushtarak i ndjekur nga një plan edhe më i errët: operacioni i fshehjes së gjurmëve dhe manipulimit të historisë.
Dokumentari i gazetarit Marin Mema ndriçon dhomat e errëta të kësaj ngjarjeje, duke zbërthyer jo vetëm krimin, por edhe atë që serbët kishin planifikuar të bënin pasi të fikeshin krismat e fundit mbi kodrën e Bebushit.
Plani pas Masakrës: “Operacioni i Dezinformimit”
Sipas dëshmive dhe dokumenteve të pasqyruara në dokumentar, plani serb pas kryerjes së masakrës kishte tri faza kryesore për të shmangur ndërhyrjen ndërkombëtare:
Transformimi i Viktimave në “Terroristë”
Plani fillestar i forcave serbe ishte që t’i paraqisnin civilët e vrarë si ushtarë të UÇK-së të rënë në luftim. Për ta bërë këtë, ata tentuan të manipulonin skenën e krimit. Ideja ishte që trupat e pajetë të visheshin me uniforma ushtarake pas vdekjes ose t’u vendoseshin armë pranë, për t’i thënë botës se ky ishte një “përleshje legjitime” dhe jo një ekzekutim i civilëve të paarmatosur.
Testi i Parafinës: Shkenca në shërbim të gënjeshtrës
Një nga pikat më rrëqethëse të planit ishte përdorimi i “testit të parafinës”. Mjekët ligjorë serbë, nën diktatin e shtetit, pretenduan se në duart e viktimave kishte mbetje baruti. Ky ishte një manipulim i pastër shkencor, pasi testi i parafinës njihet botërisht si i vjetruar dhe jo i besueshëm, por qëllimi ishte i qartë: t’i mbyllnin gojën vëzhguesve ndërkombëtarë me “prova teknike”.
“Rrëmbimi” i trupave
Kur William Walker, shefi i misionit të OSBE-së, e quajti ngjarjen “krim kundër njerëzimit”, plani serb hyri në fazën e dytë: ndërhyrja me forcë. Dokumentari tregon se si forcat serbe u rikthyen në fshat me tanke dhe autoblinda për të marrë trupat nga xhamia e fshatit. Ata i dërguan trupat në Prishtinë për të kryer autopsi të kontrolluara nga vetë ata, me qëllim që të fshihnin distancën e shkurtër të qitjes (shenjë e ekzekutimit) dhe llojet e plagëve.
Pse dështoi plani serb?
Plani i Serbisë dështoi për një arsye të vetme: Shpejtësia e të vërtetës. Arritja e menjëhershme e William Walker në vendngjarje dhe pamjet e tmerrshme që bënë xhiron e botës përpara se serbët të mund të “pastronin” kodrën, e bënë të pamundur fshehjen e krimit. Marin Mema përmes dokumentarit të tij vë në dukje se Reçaku nuk ishte një rastësi, por një tentativë e dështuar e një makinerie shtetërore për të kryer gjenocid në heshtje.
“Ata nuk donin vetëm t’i vrisnin, por donin t’u vrisnin edhe emrin, duke i quajtur terroristë,” – kjo është dëshmia e dhimbshme që mbetet pas këtij dokumentari.
Sot, Reçaku mbetet pika e kthesës që detyroi NATO-n të ndërhynte, duke vërtetuar se edhe pse planet për manipulim ishin të detajuara, gjaku i derdhur foli më fort se propaganda e Beogradit.
