Janë jo pak të njohura betejat që Faik Konica bënte me personalitete të kohës që jetoi si Ahmet Zogu dhe Fan Noli. Por janë pothuajse të panjohura betejat që ai bënte edhe me personalitete të tjerë të të njëjtit rang por edhe më pak të ulët.
Por Faik Koniza nuk mbahet mend vetëm për sherret si të heronjve të Homerit, me Zogun dhe Nolin. Nga ajo që kam lexuar dhe studiuar, rezulton rrallë mund të jetë dikush që kishte një farë emri dhe posti dhe ti ketë shpëtuar shpotive, epiteteve negative e deri te diskretitimeve nëpër gazeta nga usta Faiku. Ndoshta më i ashpër se me këdo tjetër, Faik Koncia është treguar me Shahin Kolonjën, i cili në një shkrim e akuzonte Konicën si grekofil. Pas kësaj, Faiku përdori tërë arsenalin e sharjeve dhe fjalëve negative për të deri në një kolorit që nuk ishte lexuar më parë, por edhe sot nuk përdoret: Shahin, përpara se të më zësh emrin në gojë, laje kokën se e ke me morra dhe futi këmbët në acid se i ke shumë pis.
Lista e viktimave të Faik Konicës është e gjatë, por sot po marrim vetëm dy: Rexhep Mitrovicën dhe Eshref Frashërin. I pari deputet, ministër e deri kryeministër. I dyti, deputet dhe kryetar i Kuvendit.
Ndërsa ishte kryeredaktor i gazetës “Dielli” në Boston, Faik Koncia kishte në dispozicion një faqe të veçantë vetëm për t’u kthyer reston atyre që e sulmonin atë, gazetën dhe ata që shkruanin në atë gazetë. Ai gjente fakte dhe detaje që i përdore në shkrimet e tij dhe i sulmonte me një batare fjalësh që vetëm ai dinte ti fuste në fjalorin e gazetës. Në fakt Faiku kryeredaktor nuk sulmonte në mënyrë të thjeshtë dhe të fshehtë. Armiqtë e tij, të rinj dhe të vjetër, ai i masakronte me gjithë kuptimin metaforik të fjalës, sigurisht me tekste “speciale”. Aq sa gazeta nën drejtimin e tij lexohej edhe për faktin se kë kishte në shënjestër në këtë numër Usta Faiku.
Kështu, në numrin e datës 2 gusht 1922, Faik Koncia shpreh indjimin e tij ndaj një pritjeje, që ai në fakt e quan përzënie nga Shqipëria, të Miss Claveland. Faik beu shpjegon se ajo zonjushë kishte bërë disa të mira Shqipërisë, deri shpëtimin e saj, por sipas tij, Rexhep Mitrovica e kishte parë të udhës të mos e priste dhe zonjusha ishte larguar e fyer. Kjo ia ngriti përpjetë qimet e kokës Usta Faikut.
Shkruante Faik Konica:
“Mësojmë se Miss Cleveland-i, një ëngjëllë mirëbërës që kish punuar për shpëtimin dhe çlirimin e Shqipërisë u përzu nga vagabondi analfabet Rexhep Mitrovica. E shkelmuar nga Shqipëria Miss Claveland-i shkoi në Francë ku u prit me krah të hapura. Atë vajzë të lartë e çmon dhe i thotë misardhe një vent i përparuar si Franca; për qelbon ballkanik, Rexhep Salepin, Miss Claveland-i s’ditka mjaft. O perëndi ç’janë këto tradhëtira t’errta dhe të fëlliquara! Vallë sa para ka marrë Rexhep Turpi që të ftohë dhe të mprapsë miqtë e huaj që na vinë në Shqipëri me dritë në dorë?” Faik Konica
Në të njëtin numër Faik Konica sulmon ashpër Eshref Frashërin, një pinjoll i familjes së njohuir Frashëri. Frashëri kishte bërë një shkrim kundër Gjergj Fishtës dhe Fishta ia kishte kthyer me një letër të gjatë në gazetën “Dielli”. Por a mjaftonte kjo? Faikut i hanin brirët në të tilla situatash dhe nuk i bënte biusht sherrit. Konica i dha edhe një dorë sulmit të Fishës në numrin e fundit dhe iu sul Eshref Frashërit me lloj-lloj fjalësh, pa lënë mënjanë ta ngrointe në qiell Atin Françeëskan.
Shkruante Faik beu:
“Është mjerim i kohëve që një burrë me shkallë inteletuale si Gjergj Fishta të humbasë kohë duke e u marrë me një njeri (në qoftë njeri) si Eshrefi. Ai Eshrefi që nuk flet, por shtije jargë të helmuara, nuk sheh, por ngjeth mishin me sy prej gjarpëri, nuk ecën, por tërhiqet zvarrë barkasi me baltë. Shtazë misterioze dhe infernale, e gatuar me katran, me gjak, me vrerë dhe me llome”.
Ky ishte Faik Konica, që nu kia linte mangut askujt, veçanërisht mediokërve që për fat të keq mbizotërojnë në çdo epokë në Shqipërinë tonë. Eh, sa na mungon o Usta Faiku!
