Sot përkujtohet përvjetori i vdekjes së Ernest Koliqit (1903–1975), njërit prej emrave më të rëndësishëm të letërsisë shqipe të shekullit XX dhe një figure qendrore të kulturës shqiptare në Shqipëri dhe në diasporë.
Ernest Koliqi ishte shkrimtar, poet, eseist, përkthyes, studiues dhe botues shqiptar, i konsideruar së bashku me Mitrush Kutelin themelues i tregimit modern shqiptar. Ai la gjurmë të rëndësishme në letërsi, studime albanologjike dhe në jetën kulturore shqiptare brenda dhe jashtë vendit.
Lindi në Shkodër në një familje të njohur qytetare. Shkollimin e mesëm dhe universitar e kreu në Itali, ku u formua në frymën e kulturës evropiane, duke u njohur me letërsinë, filozofinë dhe filologjinë klasike. Në vitet ’20 dhe ’30 u shqua si shkrimtar novator në prozë, me përmbledhjet “Hija e Maleve” (1929), “Tregtar flamujsh” (1935) dhe “Pasqyrat e Narçizit” (1936), vepra që sollën një qasje të re tematike dhe stilistike në prozën shqipe, shkruan KultPlus.
Gjatë pushtimit italian të Shqipërisë, Koliqi u emërua Ministër i Arsimit (1939–1941), periudhë që mbetet më e diskutueshmja e jetës së tij për shkak të bashkëpunimit me regjimin fashist. Pas Luftës së Dytë Botërore ai u largua nga Shqipëria dhe u vendos në Itali, ku jetoi deri në fund të jetës.
Në mërgim, Koliqi u shndërrua në një nga figurat qendrore të ruajtjes dhe zhvillimit të kulturës shqiptare jashtë vendit. Në Romë themeloi dhe drejtoi revistën kulturore “Shêjzat”, e cila për gati dy dekada u bë tribunë e rëndësishme për letërsinë dhe mendimin shqiptar në diasporë. Ai drejtoi gjithashtu Katedrën e Gjuhës dhe Letërsisë Shqipe në Universitetin e Romës, e cila më vonë u shndërrua në Institut të Studimeve Shqiptare.
Krahas krijimtarisë letrare, Koliqi dha një kontribut të madh në përkthim, duke sjellë në shqip autorë të mëdhenj italianë si Dante, Petrarka, Ariosto dhe Tasso, si dhe në studime mbi folklorin dhe letërsinë shqiptare. /kultplus
