“De origine et situ Germanorum” Arsyeja e mundshme historike pse shumë studiues gjermanë dhe austriakë, i kanë dhënë përparësi çështjes shqiptare. Nga ky tekst është frymëzuar edhe John Wilkes, autor i “The Illyrians”.
Në vëllimin “De origine et situ Germanorum” – Publius Cornelius Tacitus (botuar rreth vitit 98 pas Krishtit) flitet gjerësisht për Ilirët, paraardhësit e shqiptarëve siç i përcakton edhe ripublikimi i Universitetit të Oxfordit. Shtrirja e tyre në Europë dhe gërshetimi i fateve të këtij populli me popujt e tjerë në lashtësi.
Me interes të citohet se: “Panonia, (Panonët) dega më veriore e racës ilire (tani e përfaqësuar nga shqiptarët), shtrihej midis Alpeve lindore dhe Danubit; provinca romake e Panonisë kufizohej me lumin nga Vjena në Beograd dhe përfshinte luginat e lumenjve Drava dhe Sava. (Provinca (kryesisht kelte) e Noricum (rreth 5. 1), e cila shtrihej midis Raetia dhe Panonia, është lënë jashtë nga Tacitus për të shmangur mbingarkimin e përshkrimit të grupit danubian të popujve në kontrast me Galët.)” …
“Në çdo rast emrat Venedi dhe Venethi apo Veneti janë identikë dhe ka të ngjarë që identiteti të mos jetë i rastësishëm. Venetët e Adriatikut ishin të racës ilire dhe ka arsye të mira për të besuar se edhe banorët e parë të Gjermanisë Lindore ishin ilirë. Taciti përmend një fis ilir, Ösi, në malet në veri të Danubit (rreth 28, 4: 43. 1). Ndodhja e disa emrave të vendeve në hartën e Ptolemeut të Gjermanisë, të cilët janë me siguri ose ndoshta ilire, dhe ngjashmëria e kulturës materiale të epokës së bronzit në Gjermaninë Lindore dhe në Hungarinë perëndimore dhe veriore, Austrinë e Poshtme dhe Moravinë, tregojnë se që nga më të hershmet e tyre. shtëpia në Bohemi, Moravi dhe Hungarinë veriperëndimore, rezervat ilire u përhapën në rajonin e atëhershëm të zbrazët midis Oderit dhe Vistula (dhe madje edhe përtej këtyre lumenjve). Që andej ata u shtynë gradualisht drejt jugut ose u asimiluan nga gjermanët perëndimorë ndërsa u zgjeruan drejt lindjes, ashtu si këta gjermanë u hapën më pas përpara valëve të njëpasnjëshme të imigrimit nga Skandinavia (Vandalët, Rugii, Burgundianët, Gotët). Nga kjo pikëpamje emri Venedi, që fillimisht u përkiste këtyre ilirëve të veriut, u transferua nga gjermanët te sllavët, të cilët i zëvendësuan fqinjët e tyre lindorë (shih Kossinna në Mannus, iv. 176 ff., 287 ff., dhe Deutsche Vorgeschichte; Shumë në Zeitschr. f. d. deutsch. Altert. xli. 97, dhe Hoops’ Reallex. iii. 393, iv. 509; Fluss në Pauly-Wiss., Suppl. v, s.v. Illyrioi)”
————————
“De origine et situ Germanorum” – Tacitus, Cornelius* (botuar rreth vitit 98 pas Krishtit) faq. 34, 216, 217
(Publius Cornelius Tacitus*, i njohur thjesht si Tacitus, ishte një historian dhe politikan romak. Tacitus konsiderohet gjerësisht si një nga historianët më të mëdhenj romakë nga studiuesit modernë.) Varianti në anglisht është publikuar në 1938.
/ Përgatiti Elis Buba / usalbanianmediagroup
