Parku Kombëtar i Butrintit ka përcjellë të martën nëpërmjet një njoftimi rëndësinë e madhe të pyllit që bashkëjeton me rrënojat antike e që mbrohet si është monument natyror.
Por rëndësia e tij ekonomike shfaqet qysh në mesjetë. Institucioni që menaxhon Parkun Kombëtar të Butrintit ka cituar historianin e njohur shqiptar Pëllumb Xhufi, i cili në librin e tij “Shqipëria e Poshtme në Mesjetën e Vonë” ka shkruar se gjatë sundimit venecian ishte vendosur që lënda drusore e nxjerrë nga pyjet e Butrintit të përdorej për nevojat e kështjellës së Butrintit si dhe për riparimin e anijeve të mëdha e të vogla të flotës veneciane.
“Madje, në vitin 1611 u vu re se autoritetet eprore të Korfuzit, banorët vendas, si dhe ata të ishullit Paksos e të Pargës vinin aty për të prerë dru pa kriter. Për këtë arsye, atë vit u vendos që të gjithë ata të cilët do të kapeshin duke prerë dru pa licencë (tek e cila duhej të shprehej qartësisht sasia dhe cilësia e drurit që mund të shfrytëzohej) do të dënoheshin me 5 vjet shërbim galerie e me ndalim të përhershëm të veprimtarisë”, citohet historiani Xhufi.
Parku Kombëtar i Butrintit, i cili ndodhet 18 kilometra në jug të Sarandës, zë një sipërfaqe të përgjithshme prej 9.424 hektarësh, një sipërfaqe e përbërë nga kodra, liqene, ligatina, këneta të kripura, fusha të gjera, moçalishte dhe ishuj. Brenda tij është konfirmuar ekzistenca e 1200 specieve të ndryshme kafshësh dhe bimësh.
Ashtu si shumë qendra të tjera të rëndësishme arkeologjike në Shqipëri, u shpall Monument Kulture që në vitin 1948 me një Akt të Parë Rregullues për Monumentet e Kulturës. Në vitin 1981, zona e pyllëzuar përreth Butrintit u shpall gjithashtu monument kulture sipas ligjeve ekzistuese, për mbrojtjen e zonave arkeologjike me rëndësi mjedisore. Në rrafshin ndërkombëtar rëndësia e qytetit antik u njoh dhe u konfirmua si e tillë në vitin 1992, kur ai u përfshi në Listën e Pasurive Botërore të UNESCO-s.
