Më 3 shtator 1878, forcat e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit nisën një ofensivë të armatosur në Gjakovë kundër sarajeve të Abdullah Pashë Drenit, duke shënuar një nga përplasjet e para të mëdha kundër zbatimit të vendimeve të Fuqive të Mëdha. Në këto saraje ishte strehuar mareshali osman Mehmet Ali Pashë Maxhari, i cili ishte dërguar nga Porta e Lartë për të bindur shqiptarët të pranonin dorëzimin e territoreve të Plavës dhe Gucisë tek Mali i Zi. Sulmi u udhëhoq nga krerë të spikatur të Lidhjes, përfshirë Sulejman Vokshin dhe Ahmet Koronicën . Përleshjet e ashpra ushtarake vazhduan me ndërprerje deri më 6 shtator 1878, kur, gjatë sulmit përfundimtar, u vranë si Mehmet Ali Pasha ashtu edhe Abdullah Pashë Dreni.
Kjo rezistencë e armatosur erdhi si kundërpërgjigje e drejtpërdrejtë ndaj Kongresit të Berlinit, i cili i zhvilloi punimet nga 13 qershori deri më 13 korrik 1878. Traktati i nënshkruar më 13 korrik rishikoi thellësisht hartën politike të Europës Juglindore pas përfundimit të Luftës Ruso-Osmane të viteve 1877–1878, duke mos u njohur shqiptarëve asnjë përfaqësim politik apo status si njësi e pavarur kombëtare. Pas dështimit të dorëzimit të Plavës dhe Gucisë falë aksioneve të Lidhjes, fuqitë evropiane kërkuan më vonë që Malit të Zi t’i jepej qyteti i Ulqinit, një akt që arriti të realizohej vetëm në vitin 1880 pas betejave të tjera të përgjakshme të armatosura me forcat shqiptare.
Përtej fushëbetejës publike, dinamikat e brendshme të Lidhjes së Prizrenit zbulojnë një rrjet kompleks bashkëpunimi të fshehtë me instancat e larta të qeverisë osmane. Sipas një artikulli të botuar të premten e 13 gushtit 1880 në faqen e tretë të gazetës franceze “Le Moniteur Universel” i sjellë për publikun nga studiuesi Aurenc Bebja, diplomatët e huaj vëzhgonin një marrëdhënie të ngushtë dhe të fshehtë mes Lidhjes Shqiptare dhe Pallatit perandorak. Ky artikull investigativ pretendonte se Lidhja u detyrohej për origjinën e saj dy burrave në postet më të rëndësishme të kabinetit qeveritar osman të kohës: Abedin Pashës (ministër i Punëve të Jashtme) dhe Hysen Hysni Pashës (ministër i Luftës).
Mekanizmi i këtij komunikimi dhe mbështetjeje mbahej i fshehtë përmes anëtarëve të familjes së Abedin Pashës, të cilët shërbenin si ndërmjetës të natyrshëm për të përcjellë udhëzimet sekrete nga pallati tek krerët e Lidhjes Shqiptare. Babai i tij, Ibrahim Aga, vëllai Vesel beu dhe kunati Qazim Beu, u evidentuan disa herë duke udëtuar me anijet e kompanisë Lloyd mes Prevezës dhe Stambollit. Në qytetin e Prevezës, shtëpia e nënës së Abedin Pashës ishte shndërruar në një qendër thelbësore takimesh për pjesëtarët më të rëndësishëm të Lidhjes nga Epiri dhe Shqipëria e Epërme, ku kjo figurë shpërndante letrat dhe udhëzimet e mbërritura drejtpërdrejt nga Stambolli.
Kjo mbështetje shtetërore osmane nuk ishte thjesht logjistike apo informative, por u konkretizua me financime të konsiderueshme monetare. Qazim Beu, një shqiptar i lindur në Gjirokastër dhe ish-zëvendës i ministrit të policisë—i njohur historikisht për shtypjen e ashpër brenda një dite të rreth 200 fetarëve (softas) që protestonin kundër ministrit të Luftës, Redif Pasha—u emërua guvernator i rrethit të Gjirokastrës pas ardhjes në pushtet të kunatit të tij. Sipas raportimit të gazetës franceze, pas një vizite “për punët e Lidhjes” në Stamboll, ai u largua drejt territoreve shqiptare me 20.000 lira turke në para të gatshme dhe 10.000 lira prej letrash krediti. Të gjitha këto fonde ishin të destinuara ekskluzivisht për të plotësuar armatimin dhe pajisjen e forcave të Lidhjes. Analiza e këtyre dy zhvillimeve paralele sugjeron qartësisht se, ndërkohë që Lidhja përfaqësonte një rezistencë jetike territoriale për shqiptarët, Porta e Lartë po e shfrytëzonte dhe armatoste këtë lëvizje në prapaskenë si një strategji pragmatike për të minuar zbatimin e vendimeve evropiane të Konferencës së Berlinit.
