Arsim Zekolli
Dokumenti bizantin përcakton identitetin etnik shqiptar që në vitin 1043.
“Historia” e Michael Attaleiates (botimi i Bonit, faqe 18), ushtria e gjeneralit Gjergj Maniakes në vitin 1043 dokumentohet shprehimisht si e përbërë nga “Romakët dhe Shqiptarët” (Ῥωμαίων καὶ Ἀλβανῶν).
Ky nuk është thjesht një detaj kalimtar; është një nga dëshmitë më të fuqishme të shekullit XI. Historiani i oborrit bizantin bën një dallim të prerë etnik: ai nuk i quan “ushtarë romakë”, por i ndan në dy grupe që luftonin krah për krah: Romanoi (shtetasit bizantinë) dhe Albanoi (shqiptarët).
Në mesjetë, Perandoria Bizantine ishte një mozaik popujsh, por ky dokument vërteton se shqiptarët ishin një entitet etnik dhe ushtarak plotësisht i formuar e i njohur nga kupola e perandorisë gati 1000 vjet më parë. Të pretendosh se identiteti shqiptar është një “shpikje moderne” do të thotë të injorosh vetë dorëshkrimet e lashta greke që dokumentojnë praninë tonë si një forcë e dalluar në zemër të Ballkanit. Faktet nuk bëjnë kompromis me narativat nacionaliste.
(Via @ilirisht)
