Para 33 vjetësh, më 20 shkurt 1991, dhjetëra mijëra qytetarë shqiptarë u ngritën për të shembur simbolin e komunizmit, bustin e diktatorit komunist, Enver Hoxha i vendosur në qendër të Tiranës në sheshin Skënderbej.
Hoxha ka mbetur në histori si një ndër diktatorët më të egër ndaj popullit të tij. Kjo ngjarje ndodhi vetëm pak muaj pasi regjimi i vjetër që po jetonte ditët e tij të fundit kishte lejuar pluralizmin politik me krijimin e partive politike krahas ish-PPSH.
Ditët e dhjetorit ‘90 dhe ato të muajve të parë të vitit 1991, ishin të ngjeshura me ngjarje mjaft të rëndësishme. Partia Demokratike nisi aktivizimin masiv me një miting në sheshin e Qytetit Studenti me 23 dhjetor 1990. Brenda pak ditësh u liruan nga burgu një grup prej 393 të dënuarish për arsye politike. Kuvendi Popullor doli me një dekret më 23 janar 1991 që parashikonte respektimin dhe mbrotjen e monumenteve që lidhen me historinë kombëtare dhe simboleve shtetërore, ku përfshihej busti i Enver Hoxhës.
Po ashtu edhe ngjarjet në Rumani me rrëzimin nga pushteti të diktatorit Nikolae Çaushesku frymëzuan shqiptarët në vendin e fundit të mbetur nën komunizëm. Rrëzimi i bustit të Hoxhës u nxit edhe nga greva e urisë e ndërmarrë më 18 shkurt 1991 nga disa qindra studentë për t’i hequr universitetit emrin e tij.
Me vendim të Kuvendit, 20 shkurti është caktuar si dita e kujtesës kombëtare për martirët dhe viktimat e regjimit komunist. Kjo shënoi në fakt edhe fundin e diktaturës komuniste në Shqipëri e instaluar menjëherë pas Luftës së Dytë Botërore.
Pamjet e atyre ngjarjeve, në sheshin “Skënderbej” bënë jehone ne mediat anekend botës duke e vënë edhe një herë Shqipërinë në fokus të zhvillimeve ndërkombëtare. Rrëzimi i bustit të diktatorit, Enver Hoxha do të shënonte edhe ndarjen me të shkuarën dhe fillimin e një epoke të re, atë të demokracisë pluraliste.
