Këngëtari Ermal Meta ka publikuar romanin e tij të ri “Le camelie invernali”, ku trajton temën e gjakmarrjes në Shqipëri dhe konfliktet e trashëguara brez pas brezi. Në një intervistë të publikuar sot nga Corriere, ai flet jo vetëm për librin dhe muzikën, por edhe për jetën e tij personale, identitetin mes dy vendeve dhe vendimin për të adoptuar dy vajza 17 dhe 18 vjeçe. Intervista e dhënë nga Meta në 2025 u ripublikua sot nga gazeta italiane.
“Doja të tregoja një histori të errët, me tone të zymta, që i ngjan mendjes njerëzore kur mungon kultura, kur horizonti është i ngushtë dhe bota e kufizuar. Ngjarja zhvillohet në një realitet të vogël ku personazhet njohin vetëm trashëgiminë në të cilën janë rritur”, shprehet ai.
Pas romanit të parë “Domani e per sempre”, Meta sjell librin e dytë, që trajton historinë e dy familjeve të burgosura në një konflikt të vjetër, të diktuar nga Kanuni – kodi tradicional shqiptar që parashikon hakmarrjen për rivendosjen e nderit. Sipas Kanunit, nëse një familje vret, pala tjetër ka të drejtë të marrë hak ndaj një anëtari mashkull të familjes kundërshtare, ndërsa gratë dhe fëmijët përjashtohen. Meshkujt detyrohen të jetojnë të mbyllur në shtëpi derisa të përmbushet hakmarrja.
Meta thekson se edhe sot ekzistojnë qindra familje që jetojnë nën këtë realitet, me fëmijë të izoluar për vite të tëra nga frika e vrasjes. “Unë u largova nga Shqipëria 13 vjeç, por ky kod është diçka që të gjithë e njohim”, thotë ai.
Identitet mes dy vendeve
Në intervistë, Meta flet për ndjesinë e të qenit “midis dy botëve”: “Për shumë vite jam ndier tepër shqiptar në Itali dhe tepër italian në Shqipëri. Ndihem në shtëpi në të dy vendet, por ndonjëherë duket sikur asnjëri nuk më njeh plotësisht. Kam ndërtuar jetën time në Itali, por jam pak më pak italian se të tjerët. Në Shqipëri më thonë se dukem si një italian që flet shumë mirë shqip”.
Ai përshkruan fëmijërinë si të trazuar, mes problemeve familjare dhe rënies së regjimit komunist. “Pas 45 vitesh diktaturë, kur sistemi u shemb, çdo rregull u zhduk. Mbizotëronte ligji i më të fortit”. Ai kujton kohën kur familja jetonte shpesh pa energji elektrike, me drita qirinjsh, dhe me kufizime të shumta si kartat e ushqimit apo ndalimi i muzikës së huaj.
Kur mbërriti në Itali, gjëja që e goditi më shumë ishte “drita e tepërt” – qytetet e ndriçuara natën, krejt ndryshe nga realiteti që kishte lënë pas.
Marrëdhënia me të atin
I pyetur për figurën e babait, Meta përgjigjet me sinqeritet të fortë: “Nuk e kujtoj më as fytyrën e tij. Nuk e di as si duket”. Ai nuk e lidh drejtpërdrejt romanin me përvojat personale, por pranon se fëmijëria e tij ka qenë e vështirë.
Suksesi dhe frika e majës
Meta kujton vitin 2017 si momentin kur publiku i gjerë e njohu plotësisht. “Nëse suksesi do të më kishte ardhur në moshën 20-vjeçare, ndoshta do të isha çmendur”, thotë ai. Sipas tij, suksesi nuk është një kafaz, por një privilegj, edhe pse ka rreziqet e veta. “Nuk është e vështirë të arrish majën, por të qëndrosh atje. Në majë ka pak ajër dhe pak hapësirë”.
Ai kujton me emocion telefonatën e Franca Modugno-s pas interpretimit të “Amara terra mia” në Sanremo, si një nga momentet më prekëse të karrierës së tij.
Adoptimi i dy vajzave
Një nga pjesët më personale të intervistës është vendimi për të adoptuar dy vajza 17 dhe 18 vjeçe nga Shqipëria. Ai dhe partnerja e tij i njohën disa vite më parë gjatë një fushate bamirësie për një shtëpi fëmijësh. Vajzat treguan se askush nuk i zgjidhte për adoptim, pasi çiftet preferonin fëmijë më të vegjël.
“Kur më thanë ‘neve nuk na do askush’, zemra m’u thye”, rrëfen Meta. Për shkak se ai dhe partnerja e tij nuk janë të martuar, adoptimi ndërkombëtar ishte i ndërlikuar, por ata vendosën të mos i lënë më vetëm. Vajzat pritet të bashkohen me ta sapo të mbushin 18 vjeç.
“Kur u ndamë pas pushimeve të fundit, shtëpia ra në një heshtje të frikshme. E kuptuam se nuk mund të silleshim sikur nuk i kishim njohur kurrë”.
Meta shprehet se ka gjasa që vajzat të marrin mbiemrin e tij, megjithëse detajet ligjore ende nuk janë përfunduar.
Në fund, mes letërsisë, muzikës dhe jetës personale, Ermal Meta paraqitet si një artist që mbart brenda vetes dy atdhe dhe një histori personale të fortë, të shënuar nga largimi, kërkimi i identitetit dhe dëshira për të dhënë dashuri aty ku ka munguar.
Shënim: Disa imazhe gjenden nga interneti, që konsiderohen të jenë në domenin publik. Nëse dikush pretendon pronësinë, ne do të citojmë autorin, ose, sipas kërkesës, do të heqim menjëherë imazhin.
