Më 27 shkurt 1879, në Stamboll u botua “Alfabetarja e gjuhës shqipe”, një vepër themelore për arsimin kombëtar.
Libri përbëhej prej 131 faqesh dhe u shtyp me një tirazh prej dy mijë kopjesh. Alfabetarja prezantoi alfabetin e hartuar nga Sami Frashëri mbi parimin fonetik “një shkronjë për çdo tingull”.
Nevoja për unifikim u bë e qartë pas Lidhjes së Prizrenit (1878), kur atdhetarët shqyrtuan katër projekte të ndryshme për alfabetin. Varianti i Sami Frashërit u përzgjodh për qëndrueshmërinë shkencore dhe përdorimin e alfabetit latin.
Teksti përfshinte kontribute nga Jani Vreto, Pashko Vasa dhe Koto Hoxhi, duke trajtuar lëndë si historia, aritmetika dhe etika.
Ky libër shkolle u bë baza e parë formale e shkrimit shqip, duke vendosur standarde shkencore për zhvillimin e mëtejshëm të arsimit dhe kulturës kombëtare.
