Studiuesi akuzon ish-ministren Mirela Kumbaro se ka krijuar një precedent të rrezikshëm, që sipas tij u hap rrugën fondacioneve të huaja për të administruar monumente shqiptare
Tiranë – Studiuesi dhe ish-kryetari i Agjencisë Kombëtare të Zonave të Mbrojtura, Auron Tare, ka kritikuar ashpër ndryshimet ligjore për modelin e administrimit të Parkut Kombëtar të Butrintit, duke pretenduar se ato krijojnë një precedent që mund të përdoret për të transferuar menaxhimin e monumenteve të tjera kombëtare te subjekte të huaja ose private.
Në një deklaratë të bërë si i ftuar në podcastin “Pamfleti”, në emisionin “Të Pashoq”, Tare akuzoi ish-ministren e Kulturës, Mirela Kumbaro, se ka hartuar legjislacionin për trashëgiminë kulturore në mënyrë që të lehtësonte kalimin e administrimit të Butrintit te Fondi Shqiptaro-Amerikan i Zhvillimit (AADF).
“Ligji e lejon”
Sipas Tarës, pasojat e këtij ligji nuk kufizohen vetëm te Butrinti, por shtrihen në të gjithë sistemin e trashëgimisë kulturore shqiptare. Ai pretendon se, në bazë të kuadrit aktual ligjor, një fondacion i huaj mund të marrë në administrim edhe monumente të tjera të rëndësishme.
“Ligji që ka bërë zonja Kumbaro, me ndërhyrjen dhe pagesën, kjo e verifikuar, të Fondit Shqiptaro-Amerikan (AADF) siç quhet, hapi Kutinë e Pandorës, sepse sipas ligjit sot, për shembull, një fondacion grek brenda ligjit tonë mund të vijë e të marrë në administrim Kalanë e Gjirokastrës. Ose një pjesë, pjesën e vjetër të Gjirokastrës. Ose nuk e di, Finiqin. Ose një fond serb mund të vijë e të marrë Kalanë e Shkodrës. Ligji e lejon,” deklaroi Tare.
Ai shtoi se ligji u hartua posaçërisht për të përmbushur interesin e një subjekti të vetëm, me pasoja për të gjithë sistemin:
“Pra, bëjnë një ligj posaçërisht që Fondi Shqiptaro-Amerikan të marrë Butrintin. Dhe dëmtuan të gjithë sistemin e trashëgimisë kulturore shqiptare, duke krijuar një precedent shumë të rrezikshëm për të ardhmen.”
Shembujt e përmendur
Në argumentin e tij, Tare përmendi disa nga pasuritë më të njohura kulturore të vendit:
- Kalaja e Shkodrës (Rozafa), që sipas tij mund të administrohej nga një fond serb;
- Kalaja e Gjirokastrës dhe pjesa e vjetër e qytetit, që mund të kalonin te një fondacion grek;
- Parku Arkeologjik i Finiqit, i përmendur po ashtu si shembull i mundshëm.
Këto shembuj janë paraqitur nga Tare si skenarë hipotetikë, që sipas tij ligji nuk i përjashton.
